1387

Stichting van het klooster

Niet lang na de dood van Geert Grote, de grondlegger van de Moderne Devotie, ontstond het idee om een klooster te stichten. Bertold ten Hove een rijke jongeling die het ‘Hof to Windesem’ bezat, schonk de grond aan de nog jonge beweging. Op de zuidkant van het rivierduin in Windesheim, dat volgens overlevering nooit onder water liep, werd met de bouw gestart door 6 mannen die het meest geschikt waren voor deze taak, onder leiding van Florens Radewijns. Intussen stroomden allerlei giften in de vorm van geld en goederen binnen. In maart 1387 werd begonnen met de bouw van de kerk, de westelijke trans, drie huizen, de eetzaal, de brouwerij en een bakkerij die ook als keuken diende. Alles was opgetrokken uit steen en pannendaken behalve de drie huizen en de bakkerij die met riet waren gedekt. Het werk was zeer voorspoedig verlopen en op 17 oktober kon de kerk met altaar plechtig worden ingewijd door de suffragaan bisschop. Uiteindelijk zou het klooster nog 4 keer worden herbouwd en uitgebreid en een dorp op zich vormen. 
Het moederklooster Windesheim was het kloppend hart van een groep kloosters: het Kapittel van Windesheim dat ook wel de congregatie van Windesheim werd genoemd. Het kapittel was op zijn grootst in het begin van de 16e eeuw met 86 mannenkloosters en 13 vrouwenkloosters, de invloed strekte zich uit  tot ver over de grenzen, in NW Europa,  tot aan Zurich. De Moderne Devotie die in de IJsselstreek begon en in Windesheim het moederklooster had, groeide uit tot de invloedrijkste religieuze beweging in die tijd. De invloed van de Moderne Devotie bleef ook na de Reformatie groot. Bij de overgebleven katholieken in Nederland, Vlaanderen, Noord-Duitsland en Engeland had De imitatione Christi, geschreven door Thomas a Kempis,  veel invloed. Ook onder protestanten was het boek -zij het in gecensureerde vorm- gezaghebbend. Het werd na de Bijbel het meest verspreide boek ter wereld.

Zegel van het Kapittel van Windesheim (groene was).